نه به اعدام و آری به زندگی!
برای از کارانداختن حربه هراس افکنی رژیم آدم‌کش در بحبوحه یک جنگ ویرانگر و فلاکت‌آفرین!.
تمامی قرائن و شواهد حکایت از آن دارند که فرایندبازسازی باصطلاح جمهوری اسلامی دوم و عملا موروثی، رژیم نیمه متلاشی شده ولایت مطلقه در فازگام دوم با تکیه بر عروج و حکمرانی سپاه‌پاسداران، بدون گسترش سرکوب و ارعاب جامعه، قادر به فرونشاندن خشم و نارضایتی فزاینده عمومی ممکن نیست. نظامی که به شکل درون‌ماندگاربحران زی و بحران آفرین است، جز در تداوم و تشدیدجنگی که خودنیز در برافروختن آن سهیم بوده است، و بدون گسترش سرکوب و ارعاب جامعه قادر به تداوم حیات خود نیست. از همین رو مثلت جنگ، فلاکت و نابرابری گسترده و همراه با خطر ورودکشور به عرصه ابرتورم و نیز روغن کاری گیوتین اعدام و گسترش شتابان سرکوب و دستگیری‌ها و زندان، و حتی سودای پس‌گرفتن دست‌آوردهای جنبش زن زندگی آزادی... بخش لاینفکی از تلاش برای حفظ یک نظام به پایان رسیده و فاسداست. اتخاذسیاست‌های ماجراجویانه‌ای چون بازدارندگی «منفی» به معنی فرافکنی و گسترش دامنه جنگ با حمله به دیگرکشورها و نقاط منطقه و جهان، یا تهدید به تغییردکترین هسته‌ای و خروج از ان پی تی و هدف‌گیری‌های نظامی بدون محدوده جغرافیا و تهدیدهای مشابه که می‌توان آن را رویکردتصاعدبحران و به‌عنوان «بقاء ویرانگر» نامید، جملگی دستورکارعاجل کنونی حاکمیت و سپاه را تشکیل می دهند که طبیعی است اگر جلویش گرفته نشود، می تواند به ویرانی و کشاندن سرنوشت کشور به پرتگاه‌های خطرناک بیانجامد.
برهمین اساس صف‌آرائی مبارزه علیه سه ضلع درهم تنیده‌فوق، به عنوان حلقه پیشروی مهمترین وظیفه لحظه کنونی شهروندان آگاه و مسئول و حنبش های اعتراضی و نهادها و تشکل‌ها و سازمان‌ها و فعالین و همه کنشگران صنفی و مطالباتی و صلح دوستان و عدالت‌خواهان را تشکیل می‌هد. بدیهی است که در این میان مبارزه قاطع علیه اعدام و سرکوب که لبه تیز آن متوجه خاموش ساختن جامعه و مردم و جنبش‌های مطالباتی و اجتماعی و سیاسی و آزادی‌خواهانه است، از اهمیت ویژه‌ای برخورداراست. راهبردتقویت و پیوندجنبش‌ها و تشکل‌ها و نهادهای مردمی در راستای شکل‌گیری یک جبهه جنبشی نیرومند علیه اعدام/ جنگ/فلاکت/ و ائتلاف‌ها و اتحادعمل‌های هرچه گسترده تر بین نیروها و گروها و کنشگران معطوف به چنین هدفی، در لحظه‌های کنونی از اهمیت حیاتی برخورداراست. مبارزه علیه جنگ و خواست آتش بس فوری و صلح‌دموکراتیک از منظر صدای سوم، علیه هردو جانب جنگ افروز، چه رژیم خودی و بحران زی و چه علیه سوداهای نئواستعماری قدرت‌های امپریالیستی، و در پیوند با دو مطالبه بنیادی دیگر بستر و حلقه پیشروی در شرایط کنونی را تشکیل می‌دهد.
صدور بیانیه کانون صنفی معلمان* در این راستا و در چنین شرایطی مهم بوده و بنوبه خود فراخوانی است برای تقویت و گسترش جنبش مقاومت علیه اعدام و شرایط حاکم برکشور، که در واقع ادامه کشتارجنایت‌کارانه دیماه توسط جمهوری اسلامی و با هدف بقاء و بازسازی خود از ِقبل جنگ و سرکوب داخلی به‌نحو توأمان است.
در این بیانیه آمده است که افزایش اعدام‌ها را نمی‌توان جدا از وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران بررسی کرد. به‌گفته این تشکل، تشدید مشکلات معیشتی، کاهش قدرت خرید، گسترش نابرابری‌های اجتماعی و سرکوب اعتراضات، بر نارضایتی عمومی افزوده است.
هم چنین به این نکته مهم هم اشاره شده است که بسیاری از جوانان شرکت‌کننده در اعتراضات دیماه از اقشار فرودست جامعه بوده‌اند و مطالباتی همچون مقابله با فقر، رفع نابرابری، آزادی‌های فردی و برخورداری از یک زندگی شایسته را مطرح کرده‌اند.
[ در همین رابطه در حقیقت اکثریت بسیاربزرگی از نیروی کار را بی‌ثبات کاران (موسوم به پریکاریا)، نیروی کارموقت و نیمه وقت و بیکار و بویژه جوانان بی آینده تشکیل می دهند که بدلیل همان وضعیت اجتماعی به شدت شکننده شان در مواجهه با نظام حاکم هم چه بسا ساختارشکن هستند. ایجاد بپوند و بر طرف کردن گسست بین این دو بخش از نیروی کار ساختار شکن و چه بسا ساختارشکن و کارگران و مزدو حقوق بگیران سابقه دار و بطورنسبی داری ثبات کاری و یا دارای سنت مبارزات مطالباتی، و تقویت خودآگاهی (خشم آگاهانه) نسبت به جایگاه اجتماعی و توان خود یکی از وظایف مهم پیشروان و فعالین کارگری و معلمان و زحمتکشان و همه کنشگران مدافع مردم زحمت‌کش در جهت تقویت پتانسیل کلیت صفوف کار را تشکیل می‌دهد.]
دانش‌آموزان دیروزمان را به چوبه‌های دار می‌سپارند!.
هم چنین در این بیانیه آمده است که: «بسیاری از این جوانان، دانش‌آموزان دیروز ما و فرزندان همین جامعه‌اند. آنان حق دارند آینده‌ای سرشار از امید، آزادی و زندگی شرافتمندانه داشته باشند. حق آنان برخورداری از آزادی، برابری، امنیت و کرامت انسانی است، نه زندان، گلوله و چوبه‌های دار».
با تأکید بر اینکه مسئولیت معلمان به فعالیت آموزشی و پیگیری مطالبات صنفی محدود نمی‌شود، آمده است که : «دفاع از حق حیات، آزادی، عدالت و کرامت انسانی نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از مسئولیت اجتماعی و اخلاقی معلمان است».
و در ادامه حمایت و همبستگی خود را با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام کرده است؛ کارزاری که زندانیان مخالف مجازات اعدام در چارچوب آن، هر سه‌شنبه با اعتصاب غذا به صدور و اجرای احکام اعدام اعتراض می‌کنند. و از دیگر تشکل‌های صنفی و مدنی خواسته است با صدور بیانیه، برگزاری گفت‌وگو و هم‌اندیشی و یافتن راهکارهای عملی مشترک، برای توقف اعدام‌ها اقدام کنند. «سکوت در برابر اعدام انسان‌ها به معنای بی‌تفاوتی در برابر سلب حق حیات و عادی‌سازی خشونت حکومتی است».
**************
چنان که مشاهده می شود همزمان با تشدیداعدام و سرکوب و دامنه جنگ، بتدریج مشعل کارزاری را که زندانیان جسور مدت‌ها پیش برافروختند در حال شعله‌ور ترشدن است: بطوری که اکنون تاحدمعینی زمینه‌های تبدیل آن به یک جنبش گسترده تر و سراسری تر، چه در سطح داخل کشور و چه بیش از پیش در خارج کشور فراهم تر می شود. چنانکه اعتراض‌ها از تک‌جوش‌های اولیه فراتر رفته و در قالب خواست‌های کنشگران مختلف و یا بویژه نهادهای حقوق بشرجهانی و یا توسط جریان‌ها و نیروهای پیشرو درخارج از کشور بیش از پیش مطرح شده و استمرار یپدامی کنند. حتی شاهدیم که اخیرا جبهه اصلاح طلبان نیز با صدوربیانیه‌ای خطاب به قوه قضائیه آن را محکوم و خواهان توقف اعدام شده است. صدوراطلاعیه‌های مشترک علیه این جنایت توسط تشکل‌های گوناگون در داخل کشور اعم از کارگران و معلمان و زنان و دانشجویان و روشنفکران و در میان خانواده‌ها و ... یکی از این گام‌های اولیه و تاثیرگذار است که اهمیت خود را دارد. پیش برداین شعار در تجمعات شهری و نیز شعارنویسی در معابر و دانشگاه‌ها و مدارس و... می‌تواند وجه دیگری از آن باشد. دامن زدن به گفتگوها و فراگیر کردن بحث حول ارتکاب این جنایت و اهمیت کنشگری علیه آن نیز بخشی از این کارزار را تشکیل می‌دهد و البته ابتکارات گوناگون دیگری که می تواند توسط کنشگران گوناگون اتخاذ شود.
نه به اعدام، نه به جنگ و نه به فلاکت و نابرابری!.
مهم آن است که چنین تکانه‌هایی در راستای شکل گیری یک جبهه جنبشی در چهارچوب صدای سوم، علیه اعدام و سرکوب /جنگ/ و فلاکت‌فراینده فراروید و اجازه ندهد که حاکمیت بی اعتنا به افکارعمومی در داخل وجهان به جنایات و آدم کشی‌هی خود ادامه دهد.
*- کانون صنفی معلمان: اعدام‌ها به ابزاری برای ارعاب جامعه تبدیل شده‌اند
No comments:
Post a Comment