پرسش و پاسخ

درپاسخ به پرسش های نشریه نگاه(بخش اول)*

گفتگو به صورت کتبی صورت گرفته و دراین جا پاسخ ها به دلیل طولانی بودن در دوقسمت منتشرمی شود. بخش اول شامل سؤالاتی پیرامون مؤلفه های عمده بحران، منشأ تضادهای درونی حاکمیت و تفاوت استراتژی اقتصادی وسیاسی آن ها، گروه بندی های اپوزیسیون و تفاوت استراتژی های آن ها، وضعیت طبقه کارگرو گره گاه های آن، و نقش پیروزی این یا آن جناح دربهبود وضعیت طبقه کارگر است:

!تشکر ازسلاخی خود

رسوائی های بزرگ نمایش انتخاباتی!

درمضحکه انتخاباتی اخیر، دامنه رسوائی ها چنان بود که باین زودی ها از یاد نخواهد رفت. البته براساس ضرب المثل معروفی که ازکوزه همان تراود که دراوست، عمق و دامنه این رسوائی ها درتناسب با درجه سترونی و گندیدگی است که رژیم فرتوت حکومت اسلامی دچارآن شده است. تنها نگاهی گذرا به چند رخدادطنزآمیز به خوبی ابعاد این رسوائی ها را برملامی سازد:

!یار درخانه و ما گردجهان می گردیم

نقدی به یک گفتار تلویزیونی(2)

خلاصه: دراین بخش اساسا به سه فراز بارز و رایج ازاستالینیسم درعین ادعای مخالفت با آن اشاره خواهم کرد. و درحاشیه آن اشاره ای هم دارم  به ماهیت برنامه نویسی های فرقه ای.

گرچه این نوشته ها از برخورد با کنش فردمشخصی شروع می کند، اما خوب می داند که چنین رویکردی فراترازموضع این یا آن فرداست. ازاین رو هدف اصلی فراتر رفتن از این یا آن فرد و به ریشه ها پرداختن است. لاجرم هیچ فردی دراین نوشته ها مکان ویژه ای را بخود اختصاص نمی دهد و اشاره به فرد مشخص فقط ازباب تسهیل طرح مشخص مسأله است:

!سه وجه تاکتیک جنبش تحریم

"انتخابات" و سه حلقه تاکتیکی مرتبط با آن

برای برپائی جنبش من رأی نمی دهم، شما چطور؟!"
 چرا تحریم یک تاکتیک انفعالی نیست؟
وقتی یک نظام تمامی توان خود را برای مهندسی کردن یک "انتخابات" بکارمی گیرد و درعین حال می کوشد که آن را حماسه هم جا بزند، دربرابر، تنها گذاشتن رژیم و تبدیل آن به نمایش انزوای پرشکوهش به معنی محروم کردن وی از قدرت  فریب داخلی و جهانی و نیزتشدید منازعات درونی اش می باشد و این که این خود بخشی از مبارزه مستمرمردم علیه حکومتی خودکامه و ارتجاعی است. تحریم گامی است طبیعی درفرایند تعمیق رأی من کو و رأی من را پس بده به "جنبش من رأی نمی دهم".
بنابراین هیچ دلیلی برای انفعال جنبش تحریم و یا منفعل تلقی کردن آن وجود ندارد اگرکه:
اولا این جنبش برمواضع برآمده ازتجربه و آگاهی خود وفادارباشد و  قاطعانه ایستادگی کرده و کنش خود را براساس آن تنظیم کند و صفوف خود را بخاطر دوپینگ های حداکثری و حداقلی مضحک و نافرجام بهم نریزد. دراین رویکرد هیچ مطب تردید برانگیزی وجود ندارد. ثانیا اگرکه آن ها  با بخش های کمترآگاه جامعه که هنوزهم فکرمی کنند با گزین تاکتیک بد دربرابربدتر و با باتکیه برشکاف بالائی ها می توانند به دست آوردی برسند، برخورد سکتاریستی ننمایند و بتوانند بررشد آگاهی آن ها در بسترتجربه اشان یاری رسانند و ثالثا ازفرصت هائی که کشاکش صف آرائی های کنونی به وجود می آورد، برای طیف بندی و سازمان یابی خود یعنی ایجاد و یا فعال کردن تشکل های موجود و شبکه های سراسری نیرومند درمیان کارگران و زنان و دانشجویان و جوانان و کارمندان و معلمان و سایرجنیش های اجتماعی با تکیه برمطالبات خود بهره برداری کنند. باین ترتیب وجود رأی خاکستری تنها می تواند موجب تلاش بیشتر مدافعان جنبش تحریم  وتقویت آن گردد. برای برپائی "جنبش من رأی نمی دهم شما چطور؟!" و سراسری کردن آن بکوشیم! بازیگران این جنبش خود مردم و تک تک شهروندان هستند و هرشهروندی می تواند با یک کنش حداقلی آن را تقویت کند!  نباید فراموش کنیم که از خرد است که کلان برمی خیزد!.....

!بگذارید اپوزیسیون اپوزیسیون به ماند

پیرامون نظرخواهی بی بی سی درباره"مسأله اصلی انتخابات چیست"؟

بی بی سی ازعده ای " صاحب نظربا گرایش های گوناگون" نظرشان را پیرامون سؤال فوق پرسیده است. و پاسخ ها  نیزعموما به معضلاتی چون تحریم و یا بحران اقتصادی و مناسبات رهبری با رئیس جمهوری و نظایرآن پرداخته اند. 

رژیم درفاز انحطاط کامل

"انتخابات" و به صحنه آمدن محتوای گندیده نظام! 

هرنظام وسیستمی مثل هرموجودی زنده دارای دوره تولد ورشد و پیری است. صرفنظراز این که حکومت اسلامی ازهمان بدوتولد موجودی واپسگرا و ناهمساز با دست آوردهای تاریخی بشربود، اما این قانون درمورد رژیم های نابهنگامی که قادربه تغییرخود درانطباق با نیازها و مقتضیات زمانه خودنیستند دوچندان می شود.

نقدی درمورد اتحاد جمهوری خواهان به مناسب دهمین سالگردآن

 

اتحاد جمهوری خواهان  پس از ده سال*

دیروز!

ده سال پیش همزمان با فراخوان اتحادجمهوری خواهان ایران و بیانیه ده ماده ای آن درمطلبی*1 که آن را عقبه خارج از کشور اصلاح طلبان داخلی و "اصلاح طلبان جمهوری خواه" نامیدم. درآن زمان آن ها حتی به برخی  تندروی های اصلاح طلبان داخل انتقاداتی داشتند (ازجمله نسبت به  زمزمه خروج از قدرت که ناشی ازبن بست اصلاح طلبی درساختارحکومت و بیشترهم یک تهدید توخالی بود).

آب درلانه مورچگان

نام نویسی رفسنجانی و شوک حاصل از آن درمیان صفوف حاکمیت!

رفسنجانی با آمدن به صحنه انتخابات دردقیقه 90- درساعات پایانی اسم نویسی-  بسیاری از دست اندرکاران حاکمیت را غافلگیرکرد. او درحالی که شمارش معکوس برای اسم نویسی آغازشده بود، آمدن خود را  به عدم مخالفت خامنه ای مشروط کرد و باین ترتیب توپ را به زمین  اوانداخت و با وجود آن که هیچ قرینه و نشانه ای حاکی از موافقت ضمنی خامنه ای دیده نمی شد، وارد صحنه گشت.

تحریم یک گزینه واقعی

تحریم گسترده انتخابات یک گزینه واقعی و مؤثر!

نمایش انتخابات را به نمایش انزوای رژیم تبدیل کنیم!

نمایش انتخاباتی اساسا در انحصار یک گرایش است (اصول گرایان وفاداربه رژیم) و همه معرکه گیری و هیاهو ها برای پوشاندن آن است. ازهمین رو عریان کردن این واقعیت درشرایطی که رژیم در وضعیت ضعیف و شکننده قرارگرفته است از نظر تاکتیکی اهمیت زیادی دارد. اگر رژیم را تنها بگذاریم و او را از امکان نمایش ها و ادعاهای دروغین اش محروم سازیم ضربه کاری به نقشه رژیم برای فریب مردم و افکارجهانی وارد خواهیم کرد. خامنه ای در اولین نطق خود پیرامون انتخابات، آشکارا از حماسه سیاسی به عنوان عاملی که نظام را دربرابرتهاجمات دشمنان بیمه می کند نام برد.

تحریم "انتخابات" یک گزینه واقعی

صحنه پیش"انتخاباتی" درچند پرده!

پرده اول: کاندیداهای حداکثری از ورود به  صحنه انتخابات بازداشته می شوند

دوپینگ سیاسی و شرط بندی اصلاح طلبان روی اسب لنگ! بألاخره پس ازمدت ها تلاش برای راه اندازی و داغ کردن کمپین دعوت از خاتمی برای کاندیدا شدن، و درحالی که در محافل اصلاح طلب ادعا می شد که امید به آمدن وی زیادترشده است (ازجمله  شکوری رادسخن گوی جبهه مشارکت که اعلام داشت امیدوارترشده ام)، خاتمی پس ازمدت ها استخاره و سبک و سنگین کردن اوضاع درسخنانی مبسوط اعلام داشت که نمی گذارند بیایم و اگرهمه چیز بروفق مرادباشد و نظام هم موافق باشد، تازه پس ازچهارسال به نقطه صفر می رسیم، دراین شرایط حتی اگرخود پیغمبرهم بیاید نمی تواند کاری انجام بدهد!.