با پایان مهلت آتش بس، ثانیه به ثانیه به التهاب بامداد چهارشنبه اضافه میشود!
برای آتش بس پایدار و صلح به یک جنبش صلح نیرومندنیازهست!
اگر واقعا کسی مخالف جنگ است و ریگی به کفش ندارد، می داندکه مقابله با جنگ از تقویت جنبش های صلح و ابرقدرت افکارعمومی و نهادهای مدافع صلح و فشاربین المللی به آمریکا و اسرائیل و افشای اهداف استعماری و سلطه طلبانه آنها از یکسو و تشکیل نیروی مستقل و فشاربه حاکمیت خودی و سیاست های جنگ طلبانه آن از سوی دیگر می گذرد. دوقطبی سازی و انکارصدای سوم، جز ریختن بنزین به نائره آتش جنگ نیست. پرهیز از افتادن به چنین دامچاله و چرخه معیوبی، تنها از طریق ترجمه جنگ به سیاستها و محتوای سیاسی-اجتماعی آنها ممکن است. وگرنه گرفتارجادوی جنگ با روایت حاکمان خودی خود خواهند شد.
اگر جنگ را از واژه «جادویی» و انتراعی خود به سیاستهائی که جنگ ادامه و حامل آن است ترجمه کنیم، و از محتوای سیاسی و اجتماعی آن غفلت نورزیم، آنگاه روش می شود که در کجا ایستادهایم و برای مقابله با جنگ و صلح باید با کدام سیاستها مواجه شویم. در آنصورت نه به زیربال و پرقدرتهایی که جنگ را تا نابودی وحذف تمدن و زیرساختهای یک جامعه تاریخی دنبال می کنند می خزیم، آنگونه که سلطنت طلبان با دخیل بستن به دوقدرت تا نابودی کشور و تمدن و مردم و زیزساختهایش پیش رفتهاند و مهرعدم مشروعیت ابدی برپیشانی خود حک کردهاند، و نه به زیربالوپر حکومت اسلامی که با جنگ و نعمت جنگ متولد شده و ایران را به پرتگاه نابودی کشانده است می خزیم که از ِقبل جنگ تغذیه کرده و خود را فربه می سازد. آن کسانی که چه به صراحت و چه به شکل شرمگینانه و به عناوین مختلفی (چون جنگ دفاعی و عادلانه و ...) زیرپرچم جمهوری اسلام خزیدهاند و در کنارپاسداران آدم کش ایستادهاند، چه آنها که جنگ و نابودی را چترنجات خود برای فرودبربام قدرت میپندارند، همه این جماعت، هیزم بیار شعله های حنگ هستند.
در ایران مشخصا ما با سه مساله اصلی و گره خورده بهم مواجهیم: علیه فاجعه جنگ، فلاکت گسترده و تهدید زندگی و زیرساختها، و بالأخره خشونت برهنه حاکمیتی که حتی در حین حنگ با دشمن خودهم حاضر نیست یک لحظه به جنگ بین خود و مردم این سرزمین آتش بس بدهد. و رئیس قوه قضائیهاش از آرایش جنگی عدلیه و فرمان تشکیل دادگاههای صحرائی سخن میگویدو اعدام می کند. خیابانها را با ماشه به دستها قرق و مصادره می کنند مبادا که مردم علیه جنگ و تعیین تکلیف با حاکمان واردخیابان شوند....
No comments:
Post a Comment